غزل شمارهٔ ۴۲۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یدهای۵ بیت

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ایآرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

از دامن تو دست ندارند عاشقانپیراهن صبوری ایشان دریده‌ای

از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنکدر دلبری، به غایتِ خوبی رسیده‌ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمانمعذور دارمت که تو او را ندیده‌ای

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظابیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی وابستگی عمیق عاشق به معشوقش است. شاعر از معشوق می‌خواهد که از او جدا نشود، زیرا او منبع روشنی و آرامش است. عاشقان به او نگاه می‌کنند و عشق بی‌نهایت او را ستایش می‌کنند. شاعر به معشوق هشدار می‌دهد که نباید به خود آسیب برساند، زیرا به سرحد زیبایی رسیده است. او همچنین از زمانی که عاشق است می‌خواهد که از عشقش منعش نکند، چرا که نشان‌دهنده‌ی نزدیکی عاطفی‌اش به محبوبش است. در نهایت، شاعر به سرزنش دیگری که به او شده اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس بیش از آنچه شایسته‌اش است، از خود خارج نمی‌شود.