غزل شمارهٔ ۴۱۸

وزن: مستفعلن فع مستفعلن فع (متقارب مثمن اثلم)قافیه: ه۷ بیت

گر تیغ بارد در کوی آن ماهگردن نهادیم الحکمُ لِلّه

آیین تقوا ما نیز دانیملیکن چه چاره با بخت گمراه؟

ما شیخ و واعظ کمتر شناسیمیا جام باده یا قصه کوتاه

من رند و عاشق در موسم گلآن گاه توبه؟ استغفرالله

مهر تو عکسی بر ما نیفکندآیینه‌رویا! آه از دلت آه

اَلصَبرُ مُرٌّ و العُمرُ فانٍیا لَیتَ شِعري حَتّامَ أَلْقاه

حافظ چه نالی گر وصل خواهی؟خون بایدت خورد در گاه و بی‌گاه

خلاصه

هوش مصنوعی: این قطعه شعر به بیان احساساتی عمیق و پیچیده درباره عشق، تقوا و تقدیر می‌پردازد. شاعر با اشاره به دشواری‌هایی که در مسیر عشق و پرهیزکاری وجود دارد، می‌گوید که گرچه به تقوا آشنا است، اما تقدیر او را به سوی بدبختی می‌کشاند. او همچنین از جستجوی معنای واقعی زندگی و عشق صحبت می‌کند و به نوعی در تناقض میان عشق و دینداری قرار دارد. در نهایت، شاعر به حقیقتی تلخ اشاره می‌کند که برای رسیدن به وصال، باید سختی‌ها و رنج‌ها را تحمل کرد. به طور کلی، این شعر پیامی از ناامیدی و تلاش برای یافتن عشق واقعی را منتقل می‌کند.