غزل شمارهٔ ۴۱۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ه۷ بیت

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواهکه در هوای تو برخاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقاکه دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

به یاد شخصِ نزارم که غرقِ خونِ دل استهلال را ز کنار افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلتمگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهرسپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

به عشق روی تو روزی که از جهان برومز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه

مده به خاطر نازک ملالت از من زودکه حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حافظ به توصیف دلتنگی و شوق برای معشوق می‌پردازد. شاعر از نسیمی ملایم و دل‌انگیز در صبحگاه سخن می‌گوید که او را به یاد محبوبش می‌اندازد. او به حالت درد و غم شخصی اشاره می‌کند که در این تنهایی و دوری از معشوق غرق در خون دل است. حافظ از معشوق می‌خواهد که او را ببخشد و به یاد داشته باشد که او در این احساس خجلت و ناچاری است. در نهایت، او ابراز می‌کند که عشق معشوقش حتی پس از مرگش نیز در زندگی‌اش ادامه دارد و به جای گیاه، سرخ گل از تربتش خواهد رویید. شاعر از محبوبش می‌خواهد که از ملالت و دلزدگی‌اش زود نرنجد، چرا که خود او در این لحظه بسم الله می‌گوید.