غزل شمارهٔ ۴۰۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: تاو۸ بیت

به جان پیر خرابات و حق صحبت اوکه نیست در سر من جز هوای خدمت او

بهشت اگر چه نه جای گناهکاران استبیار باده که مستظهرم به همت او

چراغ صاعقه آن سحاب روشن بادکه زد به خرمن ما آتش محبت او

بر آستانه میخانه گر سری بینیمزن به پای که معلوم نیست نیت او

بیا که دوش به مستی سروش عالم غیبنوید داد که عام است فیض رحمت او

مکن به چشم حقارت نگاه در من مستکه نیست معصیت و زهد بی مشیت او

نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولیبه نام خواجه بکوشیم و فر دولت او

مدام خرقه حافظ به باده در گرو استمگر ز خاک خرابات بود فطرت او

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و ارادت شاعر (حافظ) به می و میخانه و در عین حال به خداوند است. او به حق صحبت پیر خرابات اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها آرزوی او خدمت به اوست. حافظ اعتقاد دارد که حتی اگر بهشت جای گناهکاران نیست، با نوشیدن باده می‌تواند به رحمت خداوند دست یابد. او بر این باور است که محبت الهی مانند صاعقه روشن است و بر زندگی او تأثیر می‌گذارد. حافظ از زهد و توبه صحبت می‌کند، اما به نظر می‌رسد که دلش به آن میل ندارد و بیشتر به عشق و شادی در میخانه تمایل دارد. در نهایت، او می‌گوید که هویتش وابسته به خرقه و باده است و ذاتش از خاک خرابات نشات گرفته است.