غزل شمارهٔ ۳۹۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رکن۱۲ بیت

ز در در آ و شبستان ما منور کنهوای مجلس روحانیان معطر کن

اگر فقیه نصیحت کند که عشق مبازپیاله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن

به چشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جانبیا بیا و تماشای طاق و منظر کن

ستاره شب هجران نمی‌فشاند نوربه بام قصر برآ و چراغ مه بر کن

بگو به خازن جنت که خاک این مجلسبه تحفه بر سوی فردوس و عود مجمر کن

از این مزوجه و خرقه نیک در تنگمبه یک کرشمه صوفی‌وشم قلندر کن

چو شاهدان چمن زیردست حسن تواَندکرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر کن

فضول نفس حکایت بسی کند ساقیتو کار خود مده از دست و می به ساغر کن

حجاب دیده ادراک شد شعاع جمالبیا و خرگه خورشید را منور کن

طمع به قند وصال تو حد ما نبودحوالتم به لب لعل همچو شکر کن

لب پیاله ببوس آنگهی به مستان دهبدین دقیقه دماغ معاشران تر کن

پس از ملازمت عیش و عشق مه‌رویانز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعوت به عشق و میگساری است و شاعر از محبوب خود می‌خواهد که فضایی مملو از نور و خوشبو را برای مجلس روحانیان فراهم کند. او به نصیحت فقیه که عشق را منع می‌کند، توجهی نمی‌کند و می‌خواهد با نوشیدن شراب، حال خود را خوب کند. شاعر دل و جانش را به محبوب سپرده و خواهان دیدار و تماشا است. او به ستاره‌های شب هجران اشاره کرده و می‌گوید که نمی‌توانند نورافشانی کنند و از خازن بهشت می‌خواهد که خاک این مجلس را به فردوس برساند. همچنین شاعر بیان می‌کند که نیکویی و زیبایی‌های محبوبش را به دوش می‌کشد و از ساقی می‌خواهد که کار خود را ترک کرده و می را در ساغر بریزد. در نهایت، او از دوستانش می‌خواهد که از زندگی لذت ببرند و شعر حافظ را حفظ کنند.