غزل شمارهٔ ۳۸۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: وشان۷ بیت

خدا را کم نشین با خرقه پوشانرخ از رندان بی‌سامان مپوشان

در این خرقه بسی آلودگی هستخوشا وقت قبای می فروشان

در این صوفی‌وشان دَردی ندیدمکه صافی باد عیش دُردنوشان

تو نازک‌طبعی و طاقت نیاریگرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

چو مستم کرده‌ای مستور منشینچو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

بیا وز غَبْن این سالوسیان بینصُراحی خون‌دل و بربط خروشان

ز دلگرمی حافظ بر حذر باشکه دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان

خلاصه

هوش مصنوعی: این ابیات از حافظ به نقد و بررسی ریاکاری و ظاهرگرایی در دین و تصوف می‌پردازد. او به کسانی که به ظواهر مذهبی (خرقه پوشان) مشغولند، هشدار می‌دهد که معنای واقعی خدا را نباید در این ظواهر جستجو کرد و از رندان (ساقیان و شراب‌فروشان) و زندگی شاداب و بی‌خیالی آنها یاد می‌کند. حافظ بر این باور است که در درون لباس صوفیانه، آلودگی‌ها و ریاکاری‌های زیادی وجود دارد و به جای آن، شادابی و سرخوشی را در می‌فروشان و کسانی که از عیش و نوش لذت می‌برند، بهتر می‌داند. او همچنین به لطافت روح افرادی حساس اشاره کرده و از خطر فریب خوردن از دلقک‌ها و دروغ‌گویان می‌هشدار می‌دهد. در نهایت، او از دلگرمی‌اش به حافظ و انرژی درونی‌اش سخن می‌گوید.