غزل شمارهٔ ۳۸۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ویم۷ بیت

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویمکه من دل‌شده این ره، نه به خود می‌پویم

در پس آینه طوطی‌صفتم داشته‌اندآن چه استاد ازل گفت بگو، می‌گویم

من اگر خارم و گر گل چمن‌آرایی هستکه از آن دست که او می‌کِشدم، می‌رویم

دوستان! عیب من بی‌دل حیران مکنیدگوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

گر چه با دلق ملمع، مِیِ گلگون عیب استمکنم عیب کَزو رنگِ ریا می‌شویم

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر استمی‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

حافظم گفت که «خاک در میخانه مبوی»گو «مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم»

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعرانی چون حافظ نگاهی به دل و احساسات عشق و عرفان دارد. شاعر می‌گوید که او بر سر راهی قرار دارد که نه به خاطر خود بلکه به خاطر عشق و محبت به آن ادامه می‌دهد. او به نوعی خود را در آینه طوطی‌ها نشان می‌دهد و بر این نکته تأکید می‌کند که آنچه را که استاد ازل گفته، بیان می‌کند. شاعر به عیب‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در عین وجود نقص‌ها، ارزش و گوهر درونش را می‌جوید. او به تفاوت‌های عشق واقعی و ظاهری اشاره کرده و نشان می‌دهد که خنده و گریه عاشقان از جای دیگری نشأت می‌گیرد. در نهایت، شاعر با اشاره به فضل و عرفان، بر این نکته تأکید می‌کند که محبت و زیبایی از درون اوست و به آن بالیدنی خاص دارد.