غزل شمارهٔ ۳۷۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اییبکنیم۷ بیت

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیمغم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دلِ بیمار شد از دست، رفیقان مددیتا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفتبازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاستتا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نهکار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکندطلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم

دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاستتا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دعا و درخواست از خداوند برای تسکین درد و غم جدایی از معشوق می‌پردازد. او از رفیقان می‌خواهد که به او کمک کنند تا دل بیمار خود را درمان کند. شاعر از کسی که بدون دلیل رنجیده و رفته است، درخواست بازگشت می‌کند تا فضایی تازه بوجود آورد. همچنین به دنبال جایی برای شادی و خوشی است و از رندان کمک می‌طلبد تا با هم راهی برای لذت ببرند. او به دنبال کسی است که با شعر و غزل‌هایش دل‌ها را تسکین دهد و به شادی و نوایی تازه ببخشد.