غزل شمارهٔ ۳۷۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رکشیم۸ بیت

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیموین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیمدلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهندغلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیانغارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمانروزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویستمستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نوگوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدنپای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از صوفی دعوت می‌کند که از ریا و ظواهر دوری کند و به روشنی و حقیقت بپردازد. او به شکستن قید و بندهای دینی ظاهری و روی آوردن به لذت‌های باطنی و معنوی تأکید می‌کند. شاعر می‌گوید اگر در قیامت پاداشی به ما ندهند، پس به دنبال لذت‌هایی از دنیا خواهیم رفت. او به جذابیت‌های وفاداری و عشق اشاره می‌کند و دست آخر به این نکته می‌رسد که لاف زدن درباره مقام و حد خود درست نیست و باید از اندازه خود فراتر نرویم. به طور کلی، شعر به جستجوی حقیقت و دوری از تظاهر و ریا اشاره دارد.