غزل شمارهٔ ۳۷۱

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انهنهادیم۸ بیت

ما درس سحر در ره میخانه نهادیممحصول دعا در ره جانانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتشاین داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

سلطان ازل گنج غم عشق به ما دادتا روی در این منزل ویرانه نهادیم

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان رامهر لب او بر در این خانه نهادیم

در خرقه از این بیش منافق نتوان بودبنیاد از این شیوه رندانه نهادیم

چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخرجان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم

المنة للَّه که چو ما بی‌دل و دین بودآن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظیا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و مستی سخن می‌گوید. او به دنبال درس و علم در میخانه است و دعاهایش را به جانانه خود تقدیم کرده است. زاهدان را که آتش عشق را در دل دارند توصیف می‌کند و از غم عشق که به او داده‌اند، یاد می‌کند. شاعر تصمیم می‌گیرد که دیگر به بت‌های ظاهری عشق نپردازد و عشق واقعی را در دلش نگه دارد. او بیان می‌کند که در مسیر خود راهی غیر از رندی و ناباوری پیدا نمی‌کند و حتی اگر بی‌دل و دین باشد، به خود لقب عاقل می‌دهد. در نهایت، او متوجه می‌شود که مانند حافظ، قانع به خیالی از معشوق بوده و می‌خواهد از خدا طلب یاری کند.