غزل شمارهٔ ۳۵۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: امیبینم۷ بیت

در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینماین عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم

جلوه بر من مفروش ای مَلِکُ‌الْحاج که توخانه می‌بینی و من خانه‌ خدا می‌بینم

خواهم از زلفِ بُتان نافه‌گشایی کردنفکرِ دور است همانا که خطا می‌بینم

سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شباین همه از نظرِ لطفِ شما می‌بینم

هر دَم از رویِ تو نقشی زَنَدَم راهِ خیالبا که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم

کس ندیده‌ست ز مُشکِ خُتَن و نافهٔ چینآنچه من هر سَحَر از بادِ صبا می‌بینم

دوستان عیبِ نظربازیِ حافظ مکنیدکه من او را ز مُحِبّانِ شما می‌بینم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، به توصیف تجلیات روحانی و زیبایی‌های الهی در دنیای عشق و عرفان می‌پردازد. شاعر در خرابات مغان، که نماد عشق و آزادی است، نوری الهی را مشاهده می‌کند که نشان‌دهنده حقیقت و زیبایی‌های معنوی است. او از معشوق می‌خواهد تا به جای خانه مادی، خانه خدا را در دل‌بینی کند. همچنین شاعر به اشتیاق و درد دل خود اشاره می‌کند و از نقش خیال و زیبایی‌های عشق و زیبایی‌های طبیعی در صبحگاهان می‌گوید. در نهایت، او از دوستانش می‌خواهد که انتقاد نکنند، زیرا او معشوق را در جمع محبان خود می‌بیند. در کل، این شعر بیانگر عشق عمیق، زیبایی و جستجوی حقیقت در زندگی است.