غزل شمارهٔ ۳۴۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یشم۷ بیت

گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشمشیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم

زهدِ رندانِ نوآموخته راهی به دِهیستمن که بدنامِ جهانم چه صلاح اندیشم؟

شاهِ شوریده‌سران خوان منِ بی‌سامان رازان که در کم‌خِرَدی از همه عالم بیشم

بر جَبین نقش کُن از خونِ دلِ من خالیتا بدانند که قربانِ تو کافِرکیشم

اعتقادی بِنُما و بِگُذَر بهرِ خداتا در این خرقه ندانی که چه نادَرویشم

شعر خونبارِ من ای باد، بِدان یار رسانکه ز مژگانِ سیَه، بر رگِ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟حافظِ رازِ خود و عارفِ وقتِ خویشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اندیشمندان و منتقدان خود پاسخ می‌دهد و به این نکته اشاره می‌کند که اگر از سرزنش و قضاوت آنها رنج ببرد، روش رندانه و مستی‌اش تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. او از زهد جدیدی که از دیگران آموخته‌ است، انتقاد می‌کند و می‌گوید که در میان این دنیا که به او بدنامی داده، چه سودی دارد که خود را اصلاح کند. همچنین، به معشوق خود گله می‌کند و از او می‌خواهد تا بداند که چگونه عاشق اوست. در پایان، حافظ به راز خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر شراب بخورد یا نخورَد، هیچ‌گاه از پیوندش با خودش و عرفان و حقیقت دور نخواهد شد.