غزل شمارهٔ ۳۳۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: نچشم۷ بیت

خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشمدل از پِیِ نظر آید به سویِ روزنِ چَشم

سزایِ تکیه گَهَت مَنظَری نمی‌بینممنم ز عالَم و این گوشهٔ مُعَیَّنِ چَشم

بیا که لَعل و گُهَر در نثارِ مَقْدَمِ توز گنج‌خانه‌‌ دل می‌کشم به روزنِ چَشم

سَحَر سِرِشکِ رَوانم سرِ خرابی داشتگَرَم نه خونِ جگر می‌گرفت دامنِ چَشم

نخست روز که دیدم رخِ تو دل می‌گفتاگر رسَد خلَلی، خونِ من به گردنِ چَشم

به بویِ مژدهٔ وصلِ تو تا سَحَر، شبِ دوشبه راهِ باد نهادم چراغِ روشنِ چَشم

به مردمی که دلِ دردمندِ حافظ رامَزَن به ناوَکِ دلدوزِ مردم افکنِ چَشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذبه معشوق اشاره می‌کند و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که هر بار به یاد معشوق می‌افتد، دلش به سوی او پر می‌کشد. شاعر از زیبایی‌های معشوق سخن می‌گوید و تأثیر آن بر روح و دلش را توصیف می‌کند. به یاد آوری رخسار معشوق، دلش به تپش درمی‌آید و به خاطر وجود او، چراغ امید را به روشنی می‌آورد. همچنین، شاعر از درد و رنج عاشقانه خود می‌گوید و به دیگران هشدار می‌دهد که دلش را به بازی نگیرند. در کل، شعر پر از عواطف عاشقانه و آرزوهای شاعرانه است.