غزل شمارهٔ ۳۳۱

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: یرم۷ بیت

به تیغم گَر کشد دستش نگیرموگر تیرم زَنَد منّت پذیرم

کمانِ ابرویت را گو بزن تیرکه پیشِ دست و بازویت بمیرم

غمِ گیتی گر از پایم درآردبجز ساغر که باشد دستگیرم؟

برآی ای آفتابِ صبحِ امّیدکه در دستِ شبِ هجران اسیرم

به فریادم رَس ای پیرِ خراباتبه یک جرعه جوانم کن که پیرم

به گیسویِ تو خوردم دوش سوگندکه من از پایِ تو سر بر نگیرم

بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظکه گر آتش شَوَم در وی نگیرم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را درباره عشق و وابستگی به معشوق بیان می‌کند. او می‌گوید اگر معشوق به او آسیب بزند یا تیر زهرآلودی بر او بزند، او به راحتی می‌پذیرد. شاعر از معشوق می‌خواهد که با زیبایی‌اش او را به مرگ بکشاند، چرا که جز عشق نمی‌تواند چیزی او را نجات دهد. همچنین به معشوق پیغام می‌دهد که او امیدوار به طلوع عشق است و از غم و درد دوری رنج می‌برد. در پایان، شاعر به نیاز خود به نوشیدن شراب عشق و جوانی اشاره می‌کند و از خداوند یا پیر خرابات می‌خواهد که او را با یک جرعه جوان کند، چرا که احساس می‌کند در عشق پیر و خسته شده است.