غزل شمارهٔ ۳۲۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارم۹ بیت

گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارمبر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم

بر بویِ کنارِ تو شدم غرق و امید استاز موجِ سرشکم که رسانَد به کنارم

پروانهٔ او گر رسدم در طلبِ جانچون شمع همان دَم به دَمی جان بِسِپارَم

امروز مَکَش سر ز وفایِ من و اندیشزان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاهِ تو به دلداریِ عُشّاقدادند قراری و بِبُردَند قرارم

ای باد از آن باده نسیمی به من آورکان بویِ شفابخش بُوَد دفعِ خُمارم

گر قلبِ دلم را نَنَهد دوست عیاریمن نقدِ روان در دَمَش از دیده شمارم

دامن مَفِشان از منِ خاکی که پس از منزین در نتواند که بَرَد باد غبارم

حافظ لبِ لَعلَش چو مرا جانِ عزیز استعمری بُوَد آن لحظه که جان را به لب آرم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حافظ نشان‌دهنده عشق عمیق و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر آرزو دارد که اگر بتواند، خاک پای محبوبش را بوسه زده و آن را در یادگار خود ثبت کند. او در دریاچه‌ای از اشک خود غرق شده و منتظر است که این اشک‌ها او را به محبوبش برساند. همچنین از این می‌گوید که اگر به محبوبش برسد، جان خود را به سادگی فدای او خواهد کرد. شاعر از محبوب می‌خواهد که در وفای خود بکوشد و او را از اندوه برهاند. او دل‌باخته زلف‌های محبوب است که آرامش را از او گرفته و با خیالی خوش، بوی گلاب و شراب را از باد طلب می‌کند. در نهایت، حافظ ابراز دلتنگی و عشق بی‌پایانش را نسبت به محبوب نشان می‌دهد و به لحظه‌ای اشاره می‌کند که جانش در دلش آکنده است و محبوب برای او بسیار عزیز است.