غزل شمارهٔ ۲۹۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انفراق۱۲ بیت

زبانِ خامه ندارد سرِ بیان فِراقوگرنه شرح دهم با تو داستانِ فِراق

دریغ مدت عمرم که بر امیدِ وصالبه سر رسید و نیامد به سر زمانِ فِراق

سری که بر سرِ گردون به فخر می‌سودمبه راستان که نهادم، بر آستانِ فِراق

چگونه باز کنم بال در هوایِ وصالکه ریخت مرغِ دلم پَر در آشیانِ فِراق

کنون چه چاره که در بَحرِ غم به گردابیفُتاد زورقِ صبرم ز بادبانِ فِراق

بسی نَمانْد که کَشتیِ عمر غرقه شودز موجِ شوقِ تو در بحرِ بی‌کرانِ فِراق

اگر به دستِ من اُفتَد فِراق را بِکُشَمکه روزِ هجر سیَه باد و خان و مانِ فِراق

رفیقِ خِیلِ خیالیم و همنشینِ شَکیبقَرینِ آتشِ هجران و هم قِرانِ فِراق

چگونه دَعویِ وصلت کُنَم به جان؟ که شده‌ستتنم وکیلِ قَضا و دلم ضمانِ فِراق

ز سوزِ شوق دلم شد کباب دور از یارمدام خونِ جگر می‌خورم ز خوانِ فِراق

فلک چو دید سرم را اسیرِ چَنبَرِ عشقبِبَست گردنِ صبرم به ریسمانِ فِراق

به پایِ شوق گر این رَه به سر شدی حافظبه دستِ هجر ندادی کسی عِنانِ فِراق

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره فراق و جدایی است و احساسات عمیق شاعر را نسبت به دوری از معشوق بیان می‌کند. شاعر می‌گوید که زبانش برای توصیف درد جدایی کافی نیست و از عمر خود می‌گوید که بر امید وصال گذشته، اما هنوز به پایان نرسیده است. او احساس می‌کند که در دریای غم گرفتار شده و ناامیدی از رسیدن به معشوق، او را آزار می‌دهد. همچنین او به فقدان صبر و سختی‌های ناشی از دوری اشاره می‌کند و در نهایت به ناامیدی از رسیدن به وصال می‌رسد و احساس می‌کند که زندگی‌اش در حال غرق شدن در شوق معشوق و درد فراق است. شاعر به تنهایی و مشکلات ناشی از جدایی خود اعتراف می‌کند و در پایان ناامیدی را به قوت احساس عشق خود پیوند می‌زند.