غزل شمارهٔ ۲۸۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اریخوش۷ بیت

کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوشمعاشر دلبری شیرین و ساقی گُلعِذاری خوش

الا ای دولتی طالع، که قدرِ وقت می‌دانیگوارا بادَت این عِشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشقِ دلبری باریستسِپندی گو بر آتش نِه، که دارد کار و باری خوش

عروسِ طَبع را زیور ز فکرِ بِکر می‌بندمبُوَد کز دستِ ایّامَم به دست اُفتَد نگاری خوش

شبِ صحبت غنیمت دان و دادِ خوشدلی بِسْتانکه مهتابی دل افروز است و طَرْفِ لاله زاری خوش

مِیی در کاسهٔ چشم است ساقی را بِنامیزدکه مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خُماری خوش

به غفلت عمر شُد حافظ، بیا با ما به میخانهکه شنگولانِ خوش باشت، بیاموزند کاری خوش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تفریح و لذت‌های زندگی می‌پردازد و اهمیت عشق و دوست‌داشتن را بیان می‌کند. در کنار آب و بید، با یاری خوش و معشوقی شیرین، لحظات خوشی را تجربه می‌کند. او به طالع نیک خود اشاره می‌کند و از زندگی خوشی که دارد، لذت می‌برد. همچنین به کسانی که از عشق رنج می‌برند، توصیه می‌کند که بی‌خیال غم‌ها شوند و از زندگی بهره ببرند. شاعر بر اهمیت شب‌های صحبت و لذت‌های آن تأکید می‌کند و به مستی و خوشی ناشی از شراب و عشق اشاره دارد. در آخر، او از غفلت عمر یاد می‌کند و دعوت به میخانه و شادابی می‌کند تا از خوشی‌های زندگی بیاموزند.