غزل شمارهٔ ۲۵۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یر۱۲ بیت

نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیرهر آنچه ناصِحِ مُشْفِق بگویَدَت بپذیر

ز وصلِ رویِ جوانان تَمَتُّعی بردارکه در کمینگهِ عمر است مَکرِ عالَمِ پیر

نَعیم هر دو جهان پیش عاشقان بجویکه این متاعِ قلیل است و آن عَطایِ کثیر

معاشری خوش و رودی بساز می‌خواهمکه دردِ خویش بگویم به نالهٔ بَم و زیر

بر آن سَرَم که نَنوشَم مِی و گُنَه نکنماگر موافقِ تدبیرِ من شَوَد تقدیر

چو قسمتِ ازلی بی‌حضورِ ما کردندگر اندکی نه به وِفقِ رضاست خرده مگیر

چو لاله در قَدَحم ریز ساقیا مِی و مُشککه نقشِ خالِ نگارم نمی‌رود ز ضمیر

بیار ساغرِ دُرِّ خوشاب ای ساقیحسود گو کَرَمِ آصفی ببین و بمیر

به عزمِ توبه نهادم قدح ز کف صد بارولی کرشمهٔ ساقی نمی‌کُنَد تقصیر

مِی دوساله و محبوبِ چارده سالههمین بس است مرا صُحبتِ صَغیر و کَبیر

دل رمیدهٔ ما را که پیش می‌گیرد؟خبر دهید به مجنونِ خسته از زنجیر

حدیثِ توبه در این بزمگه مگو حافظکه ساقیان کمان ابرویَت زَنَند به تیر

خلاصه

این شعر نصیحتی است به شنونده که به توصیه‌های ناصحان گوش فرا دهد زیرا عمر کوتاه است و دنیا گذرا. شاعر از غنیمت شمردن بزم و شادی با جوانان می‌گوید و یاری نیکو می‌خواهد و سازی خوش‌نوا تا با آنها غمگساری کند. او از بخت بد خود شکایت کرده که هرچند زیا از باده‌نوشی توبه کرده است خیال زیبای یار او از یاد او دور نشده است و به‌این نتیجه می‌رسد که از زندگی فقط یاری زیبا و می‌ناب می‌خواهد. شاعر از دیوانگی دل خود می‌گوید که سزاوار در زنجیر شدن است و در پایان خود را نصیحت می‌گوید که حرفی از توبه مگو که ساقیان زیبارو تو را با تیر ابرویشان می‌زنند.