غزل شمارهٔ ۲۵۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ور۷ بیت

دیگر ز شاخِ سروِ سَهی بلبلِ صبورگلبانگ زد که چشمِ بد از رویِ گُل به دور

ای گُل به شُکرِ آن که تویی پادشاهِ حُسنبا بلبلانِ بی‌دلِ شیدا مَکُن غرور

از دستِ غیبتِ تو شکایت نمی‌کنمتا نیست غیبتی نَبُوَد لذّتِ حضور

گر دیگران به عیش و طَرَب خُرَّمَند و شادما را غمِ نگار بُوَد مایهٔ سُرور

زاهد اگر به حور و قصور است امیدوارما را شرابخانه قصور است و یار حور

مِی خور به بانگِ چنگ و مخور غصه ور کسیگوید تو را که باده مخور گو هُوَالْغَفُور

حافظ شکایت از غمِ هجران چه می‌کنی؟در هِجر وصل باشد و در ظلمت است نور

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حافظ به بیان احساسات عمیق و تنهایی اشاره دارد. بلبل صبور از زیبایی گل سخن می‌گوید و می‌خواهد که گل از غرور خود کاسته و به دل بلبل نمیرد. شاعر از غیبت محبوب شکایت نمی‌کند زیرا که حضور او لذت‌بخش است. اگرچه دیگران در شادی و خوش‌گذرانی هستند، شاعر تنها غم عشق را دارد که برایش مایه سرور است. او به زاهدانی که به دنیای دیگر امیدوارند اشاره می‌کند و خود به شرابخانه و دوست اشاره می‌کند. حافظ در پایان می‌گوید که در غم هجران نیز امیدی به وصال وجود دارد و در دل تاریکی، نور وجود دارد.