غزل شمارهٔ ۲۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ست۷ بیت

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مستکه به پیمانه‌کشی شهره شدم روز الست

من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشقچار تکبیر زدم یکسره بر هرچه که هست

می بده تا دهمت آگهی از سِرّ قضاکه به روی که شدم عاشق و از بوی که مست

کمر کوه کم است از کمر مور اینجاناامید از در رحمت مشو ای باده‌پرست

بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرسادزیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست

جان فدای دهنش باد که در باغ نظرچمن آرای جهان، خوشتر از این غنچه نبست

حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شدیعنی از وصل تواَش نیست بجز باد به دست

خلاصه

هوش مصنوعی: مضمون این متن شاعرانه به بیان حال و هوای عاشقانه و تجربیات عارفانه پرداخته است. شاعر از عشق و زیبایی‌های آن صحبت کرده و اشاره می‌کند که با آغوش کشیدن عشق، به یک مرتبه بالاتر دست یافته است. او می‌گوید که با وضو گرفتن از چشمه عشق، خود را آماده و پاک کرده و از هر چیزی که غیر از عشق است، بی‌نیاز گشته است. به نظر می‌رسد که عشق و زیبایی چشم یار مورد نظر شاعری را به شدت تحت تأثیر قرار داده و او را در دنیای عشق غرق کرده است. در پایان، حافظ به قدرت و عظمت عشق اشاره کرده و می‌گوید از وصال معشوق، به جز حال و هوای خاصی چیزی نمی‌بیند.