غزل شمارهٔ ۲۳۳

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: نبراید۶ بیت

دست از طلب ندارم تا کامِ من برآیدیا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگرکز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خَلقی والِه شَوَند و حیرانبگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانشنگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرتِ دهانش آمد به تنگ جانمخود کامِ تنگدستان کی زان دهن برآید

گویند ذکرِ خیرش در خیلِ عشقبازانهر جا که نامِ حافظ در انجمن برآید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حافظ به تَبَار در پی رسیدن به عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید هرگز دست از طلب برنمی‌دارد تا به آرزوی خود برسد؛ یا این‌که به وصال معشوق برسد یا جانش از تن خارج شود. او از حالت درونی خود می‌گوید که حتی بعد از مرگ هم حرارت عشق درونش باقی مانده و از کفن او دود برمی‌آید. شاعر خواستار آن است که معشوق خود را نشان دهد تا دیگران نیز به حالت حیرت بیفتند و به فریاد درآیند. او از حسرت و ناامیدی ناشی از ناتوانی در رسیدن به عشق خود سخن می‌گوید و در نهایت از محبوبش می‌خواهد که با نامش در محافل عشق سخن به میان بیاید.