غزل شمارهٔ ۱۷۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابازامد۷ بیت

مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمدهدهد خوش‌خبر از طَرْفِ سبا بازآمد

برکش ای مرغِ سحر نغمهٔ داوودی بازکه سلیمانِ گل از بادِ هوا بازآمد

عارفی کو که کُنَد فَهْم زبانِ سوسنتا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

مردمی کرد و کرم لطفِ خداداد به منکـ‌آن بتِ ماه‌رخ از راهِ وفا بازآمد

لاله بویِ میِ نوشین بشنید از دمِ صبحداغ‌دل بود، به امّیدِ دوا بازآمد

چشمِ من در رهِ این قافلهٔ راه بماندتا به گوشِ دلم آوازِ دَرا بازآمد

گرچه حافظ دَرِ رَنجِش زد و پیمان بِشکستلطفِ او بین که به لطف از درِ ما بازآمد

خلاصه

این شعر درباره فصل بهار و بازآمدن یارِ رفته است. در این شعر حافظ از آمدن خبرهای خوش می‌گوید و اینکه فصل بهار و شادی و خرّمی فرارسیده است. او از بلبل و مطرب می‌خواهد که آوازهای شاد خود را سرداده زیرا پادشاه زیبایی و یار او برگشته‌است. شاعر از بازگشت گل سوسن و از این گفته که گل لاله دردمند برای شادی و می‌گساری به بوستان برگشته است. شاعر در انتظار رسیدن قافله یار خود بوده‌است که آواز «درآ» و مژده رسیدن یارش را شنیده است. در پایان، شاعر از مهربانی و لطف بی‌اندازه یار خود گفته‌‌است.