غزل شمارهٔ ۱۶۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اراخرشد۸ بیت

روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شدزدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تَنَعُّم که خزان می‌فرمودعاقبت در قدمِ بادِ بهار آخر شد

شُکرِ ایزد که به اقبالِ کُلَه گوشهٔ گُلنَخوَتِ بادِ دی و شوکتِ خار آخر شد

صبحِ امّید که بُد معتکفِ پردهٔ غیبگو برون آی که کارِ شبِ تار آخر شد

آن پریشانیِ شب‌هایِ دراز و غمِ دلهمه در سایهٔ گیسویِ نگار آخر شد

باورم نیست ز بدعهدی ایام هنوزقصهٔ غصه که در دولتِ یار آخر شد

ساقیا لطف نمودی قدحت پُر مِی بادکه به تدبیرِ تو تشویشِ خُمار آخر شد

در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ راشُکرْ کان محنتِ بی‌حدّ و شمار آخر شد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس سرور و شادی پس از مدت‌ها جدایی و رنج سخن می‌گوید. او به پایان شب حزن و اندوه اشاره می‌کند و می‌گوید که زمان خوش‌بختی و وصال یار فرا رسیده است. شاعر به زیبایی و لطافت بهار اشاره می‌کند که به جای خزان آمده و امید را در دل‌ خود زنده می‌سازد. او از شکرگزاری به خاطر خوشی‌ها و پایان غم‌ها صحبت می‌کند و از ساقی می‌خواهد که باده‌ای به او بنوشاند تا به آرامش برسد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که با وجود مشکلات، سرانجام به خوشبختی دست یافته و از بدعهدی روزگار شگفت‌زده است.