غزل شمارهٔ ۱۵۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایتباشد۷ بیت

من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟غالباً این قَدَرَم عقل و کِفایت باشد

تا به غایت رهِ میخانه نمی‌دانستمور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیازتا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

زاهد ار راه به رندی نَبَرَد معذور استعشق کاری‌ست که موقوف هدایت باشد

من که شب‌ها رهِ تقوا زده‌ام با دف و چنگاین زمان سر به ره آرَم؟ چه حکایت باشد!

بندهٔ پیرِ مغانم که ز جهلم بِرَهانْدپیرِ ما هر چه کُنَد عینِ عنایت باشد

دوش از این غصه نَخُفتَم که رفیقی می‌گفت«حافظ ار مست بُوَد جایِ شکایت باشد»

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربیات شاعر در مورد می و مستی و تضاد آن با زهد و عبادت می‌پردازد. شاعر برای شناخت بیشتر زندگی و حقیقت، به میخانه و مستی روی می‌آورد و به تلاش برای درک عشق و هدایت می‌پردازد. او به طور خاص به زهد زاهدان اشاره می‌کند که اگر به می‌نروی، معذورند، و نشان می‌دهد که عشق و مستی نمی‌توانند به راحتی از راه هدایت جدا شوند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که ممکن است در مستی حقیقتی نهفته باشد و این که خود او نیز بی‌خبر از مسائلی که برایش مطرح بوده، به سمت می‌خانه می‌رود.