غزل شمارهٔ ۱۵۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمانرسد۹ بیت

به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسدتو را در این سخن، انکارِ کارِ ما نرسد

اگرچه حُسن‌فروشان به جلوه آمده‌اندکسی به حُسن و ملاحت به یارِ ما نرسد

به حق صحبت دیرین که هیچ محرمِ رازبه یارِ یک جهت حق‌گزارِ ما نرسد

هزار نقش برآید ز کِلکِ صُنع و یکیبه دلپذیری نقشِ نگارِ ما نرسد

هزار نقد به بازارِ کائنات آرندیکی به سکهٔ صاحب عیارِ ما نرسد

دریغ قافله عمر کآنچنان رفتندکه گَردشان به هوایِ دیارِ ما نرسد

دلا ز رنجِ حسودان مرنج و واثق باشکه بد به خاطرِ امیدوارِ ما نرسد

چنان بِزی که اگر خاکِ ره شوی کس راغبارِ خاطری از رهگذارِ ما نرسد

بسوخت حافظ و ترسم که شرحِ قصهٔ اوبه سمعِ پادشهِ کامگارِ ما نرسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و وفاداری عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس به زیبایی و ویژگی‌های او نمی‌رسد و هیچ کس از راز و محبت او اطلاع ندارد. بر خلاف زیبایی‌های ظاهری دیگران، معشوق او جایگاهی منحصر به فرد دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عمرش به سرعت سپری می‌شود و احساس می‌کند که دیگران نمی‌توانند به عمق احساسات او پی ببرند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که نباید از حسادت دیگران رنجیده شود و باید به محبت خود ادامه دهد، زیرا احساسات او از هر چیزی فراتر است.