غزل شمارهٔ ۱۳۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارخواهمکرد۷ بیت

چو باد، عزمِ سرِ کویِ یار خواهم کردنفس به بویِ خوشش مُشکبار خواهم کرد

به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذردبِطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

هر آبروی که اندوختم ز دانش و دیننثارِ خاکِ رهِ آن نگار خواهم کرد

چو شمعِ صبحدمم شد ز مهر او روشنکه عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یادِ چشم تو خود را خراب خواهم ساختبنایِ عهدِ قدیم استوار خواهم کرد

صبا کجاست؟ که این جانِ خون گرفته چو گُلفدای نَکهَتِ گیسویِ یار خواهم کرد

نفاق و زَرق نبخشد صفایِ دل حافظطریقِ رندی و عشق اختیار خواهم کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و اشتیاق عمیق شاعر به معشوق است. شاعر تصمیم دارد در جستجوی محبوبش به سوی او برود و زندگی‌اش را با یاد او پر کند. او می‌خواهد جوانی‌اش را صرف عشق کند و از هر چیز دیگر چشم‌پوشی کند. همچنین، به خاطر معشوق، تمام آموخته‌هایش را فدای او می‌کند و به یاد او خود را مانند شمع روشن می‌سازد. شاعر به دنبال سادگی و عشق واقعی است و به زرق‌وبرق دنیا اهمیت نمی‌دهد. در نهایت، او آماده است تا وفاداری‌اش به عشق قدیم را به نمایش بگذارد.