غزل شمارهٔ ۱۳۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اکرد۱۰ بیت

سحر بلبل حکایت با صبا کردکه عشقِ رویِ گل با ما چه‌ها کرد

از آن رنگِ رُخَم، خون در دل افتادوز آن گلشن، به خارم مبتلا کرد

غلامِ همتِ آن نازنینمکه کار خیر بی روی و ریا کرد

من از بیگانگان دیگر ننالمکه با من هرچه کرد آن آشنا کرد

گر از سلطان طمع کردم، خطا بودور از دلبر وفا جُستَم، جفا کرد

خوشش باد آن نسیمِ صبحگاهیکه دردِ شب نشینان را دوا کرد

نقابِ گل کَشید و زلفِ سُنبلگره بندِ قبای غنچه وا کرد

به هر سو بلبلِ عاشق در افغانتَنَعُّم از میان، بادِ صبا کرد

بشارت بَر به کویِ می فروشانکه حافظ توبه از زهدِ ریا کرد

وفا از خواجگانِ شهر با منکمالِ دولت و دین بوالوفا کرد

خلاصه

این شعر به بیان احساسات و افکار عاشقانه سراینده می‌پردازد. بلبل به صبا داستان عشق خود را حکایت می‌کند که عشق و زیبایی گل‌ با او چه کرده و چطور دچار درد و رنج شده است. او از عشق نازنینش یاد می‌کند و بیان می‌کند که دیگر از غم‌های بیگانگان نمی‌نالد، بلکه دردش از سوی آشنا و یار است. شاعر به خطاهایش در جستجوی وفا و عشق اشاره می‌کند و به نسیم صبح که دردهای شبانه او را تسکین می‌دهد‌، آفرین می‌گوید. او همچنین به زیبایی گل و زلف سنبل اشاره می‌کند و به شور و شوق بلبل‌ها و عشق و فغان آنها می‌پردازد. در نهایت، شاعر به توبه‌اش از زهد ریایی و دروغین اشاره می‌کند.