غزل شمارهٔ ۱۱۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ارارد۷ بیت

درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آردنهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندانکه دردِ سر کشی جانا! گرت مستی خمار آرد

شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزگارِ مابسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد

عَماری‌دارِ لیلی را که مَهدِ ماه در حکم استخدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهارِ عمر خواه ای دل! و گر نه این چمن هر سالچو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هِزار آرد

خدا را چون دلِ ریشم قراری بست با زلفتبفرما لعلِ نوشین را که زودش با قرار آرد

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه‌سر، حافظنشیند بر لبِ جویی و سروی در کنار آرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت دوستی و محبت و دوری از دشمنی است. شاعر پیشنهاد می‌دهد که باید درخت دوستی را کاشت تا زندگی شاداب و پرباری داشته باشیم و از دشمنی که رنج به بار می‌آورد دوری کنیم. زندگی را باید در کنار دوستان گرامی داشت، زیرا لحظات خوشی برای همیشه نخواهند ماند. همچنین بهار عمر را غنیمت شمرد و از فرصت‌ها بهره‌مند شد، زیرا زمان به سرعت می‌گذرد. شاعر با اشاره به عشق و دل‌تنگی، از زیبایی‌های زندگی و تلاش برای رسیدن به آرامش صحبت می‌کند و در نهایت، امید به روزهای خوش‌تر را در دل می‌پروراند.