غزل شمارهٔ ۱۱۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینداد۷ بیت

آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین دادصبر و آرام توانَد به منِ مسکین داد

وان که گیسویِ تو را رسمِ تَطاول آموختهم تواند کَرَمَش دادِ منِ غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع بُبریدمکه عنانِ دلِ شیدا به لبِ شیرین داد

گنجِ زر گر نَبُوَد، کُنجِ قناعت باقیستآن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

خوش عروسیست جهان از رهِ صورت لیکنهر که پیوست بدو، عمرِ خودش کاوین داد

بعد از این دستِ من و دامنِ سرو و لبِ جویخاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

در کفِ غصه دوران، دلِ حافظ خون شداز فراقِ رُخَت ای خواجه قوامُ الدین، داد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که زیبایی او را به وجود آورده، همچنین می‌تواند آرامش و صبر را به او بدهد. شعر به عشق و آرزوی وصال اشاره دارد و از فقدان معشوق صحبت می‌کند. شاعر در ادامه به تفاوت‌های بین ثروتمندان و بی‌پول‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی ظاهری جهان به تنهایی ارزش ندارد، و عمر هر کس با پیوستگی به زیبایی واقعی معنا می‌یابد. در پایان، شاعر احساس درد و غم ناشی از فراق معشوق را بیان می‌کند.