غزل شمارهٔ ۱۰۳
روز وصلِ دوستداران یاد بادیاد باد آن روزگاران، یاد باد
کامم از تلخیِ غم چون زهر گشتبانگِ نوشِ شادخواران یاد باد
گر چه یاران فارِغَند از یادِ مناز من ایشان را هزاران یاد باد
مبتلا گشتم در این بند و بلاکوشش آن حقگزاران یاد باد
گر چه صد رود است در چشمم مُدامزنده رودِ باغِ کاران یاد باد
رازِ حافظ بعد از این ناگفته ماندای دریغا رازداران یاد باد