غزل شمارهٔ ۱۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یرما۷ بیت

دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ماچیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟

ما مریدان روی سویِ قبله چون آریم؟ چونروی سویِ خانهٔ خَمّار دارد پیرِ ما

در خراباتِ طریقت ما به هم منزل شویمکاین‌چنین رفته‌ است در عهدِ ازل تقدیرِ ما

عقل اگر داند که دل در بندِ زلفش چون خوش استعاقلان دیوانه گردند از پیِ زنجیرِ ما

رویِ خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کردزان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیرِ ما

با دلِ سنگینت آیا هیچ درگیرد شبیآهِ آتشناک و سوزِ سینهٔ شبگیرِ ما؟

تیرِ آهِ ما ز گردون بگذرد حافظ خموشرحم کن بر جانِ خود پرهیز کن از تیرِ ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حافظ بیانگر حال و هوای عاشقانه و جذبه‌های دینی و دنیوی است. شاعر از پیر دوراندیش خود یاد می‌کند که از مسجد به میخانه آمده و از یاران طریقت می‌پرسد که بعد از این چه آینده‌ای در پیش داریم. او به مریدان اشاره می‌کند که در جستجوی حق، به سوی قبله می‌روند، اما دلشان به سوی می‌کشانده است. در ادامه، شاعر صحبت از نزول تقدیر در زندگی ایشان دارد و بیان می‌کند که عقل اگر بداند که دل چطور در بند زلف محبوب شاد است، خود را دیوانه خواهد کرد. او همچنین از روی محبوب و تزکیه‌ای که در زندگی اش احساس می‌کند سخن می‌گوید و در پایان، آرزوی رحمت و بخشش خود را از تیرهای درد و اندوه می‌طلبد.