شمارهٔ ۵۵ - بی ماه روی تو

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وکنم۶ بیت

هرگز مباد آنکه بهشت آرزو کنمخود را به هیچ ، بهر چه بی آبرو کنم

چندین هزار جان گرامی شود به بادگر من حدیث طرّه او مو به موکنم

چون دست من به جام مرصّع نمی رسدقلّاش وار دِرَمی از او آرزو کنم

آن سال و مه مباد که بی ماه روی تویک لحظه زندگانی خود آرزو کنم

خود را به دار برکشم از دست جور اووز آه جان گداز رسن در گلو کنم

محیی اگر به کعبه کنم روی در نمازشرمم شود که روی دگر سوی او کنم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار ابراز می‌کند که هرگز بهشت را آرزو نکند، زیرا نمی‌خواهد خود را به خاطر نیکویی‌ها و زیبایی‌های دنیوی به بی آبروئی بیافکند. او بر این باور است که اگر بخواهد زیبایی‌های معشوقش را توصیف کند، جان‌های بسیاری به هدر خواهد رفت. چون به مرصع‌کاری نمی‌رسد، از آرزوهای دنیوی صرف‌نظر می‌کند. همچنین، او نمی‌خواهد بدون دیدن چهره محبوبش حتی یک لحظه زندگی را آرزو کند. شاعر به حدی تحت تأثیر معشوق است که حتی در کعبه نیز شرمنده می‌شود از اینکه بخواهد به غیر او توجه کند. در نهایت، او احساس می‌کند که به خاطر عشق به محبوبش، باید از دست جور او رنج بکشد و این درد را به جان بخرد.