شمارهٔ ۲۳ - در تعریف پیرپنجال
در باغ بهشت است این که الحالبرآورده به سنگش، پیرپنجال
چو وقت آید که بگشایند این دربه کشمیر آمدن باشد میسر
درین منزل دل کشمیر نگشودبه پنجاب آمدی گر راه میبود
نشد زین روستا آزاد کشمیرجوانی در میان کوه شد پیر
بهشتی مانده در سنگین حصاریگلی، اما به دست مشت خاری
هما مسکن درین کشور نداردکسی فر غیر نیلوفر ندارد
اگر میبودم اینجا در جوانیدلم میداد داد کامرانی
فلک روزی مرا افکند اینجاکه عینک مینهم بحر تماشا
به سیر باغ روزی یافتم بارکه خار از گل ندانستم، گل از خار
دلی را کز تعلق گشته آزادچه سود از جلوه سروست و شمشاد؟
لبی کو پارسایی را ثنا گفتلب یار و لب جامش دعا گفت
رسد گر فیض کشمیرم به فریادروان شیخ صنعان را کنم شاد
مگو اینجا ز ترسا آدمی نیستکه هندو را هم از ترسا کمی نیست
چنان زد پارسایی در دلم چنگکه رنگ از می گریزان شد، می از رنگ