شمارهٔ ۵۲

قافیه: اند۷ بیت

بر سبزه همی آب روان آب دواندوز شاخ همی باد خزان برگ فشاند

این هیچ کس از آئینه چین نشناسدوان هیچ کس از زر ورق باز نداند

همچون تن دل رفته ز تیمار جدائیباد سحری شاخ سمنرا بنواند

از بسکه ببارد شب و روز ابر خزانیاز کوه سوی دشت همی سیل براند

گه شد که بماند بکف میر و لیکنگر گوهر بارد بکف میر بماند

شاه ملکان لشگری آن شاه دلیرانکو ملک جهان همچو سکندر بستاند

چندانش بقا باد بشادی و بشاهیگز مهر تو مهره خوی و خون بچکاند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن طبیعت و احساسات انسانی می‌پردازد. آب روان بر سبزه جاری است و باد خزان بر درختان می‌وزد و برگ‌ها را زمین می‌ریزد. هیچ‌کس نمی‌تواند از زیبایی‌های طبیعت به‌خوبی آگاه شود و از ثروت واقعی مردم آگاه نیست. شاعر به جدایی و غم ناشی از آن اشاره می‌کند و به باد سحری اشاره می‌کند که به درختان لطافت می‌بخشد. همچنین بر بارش باران و سیل در طبیعت تأکید می‌شود. شاعر از شاهی دلیر صحبت می‌کند که تلاش می‌کند سلطنت و دوستی را حفظ کند و برای او آرزوی بقا و شادی می‌کند. در نهایت، تقدیر و محبت نشان داده می‌شود که نقش مهمی در زندگی انسان‌ها دارد.