شمارهٔ ۳

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ا۸ بیت

مرا بی وفا خواند آن بی وفاکه هرگز نگوید سخن بی جفا

ز من چون رسد بی وفائی بدوستکه دشمن نبیند ز من جز وفا

ندانم صواب از خطا زین قبلصواب من او را نبیند خطا

نیازارد آن را بجان هیچ کسکه دل داده باشد مرا در عطا

از آن پس که من دیده باشم بدیبجز نیکی از من نیابد جزا

ولیک از دل خویش گوید سخناگر ناسزا باشد و گر سزا

همیشه خلاف من آنکس کندکه من جویم او را همیشه رضا

قضا گرددان کار ما از سخنهمه کار نیکو کند مان قضا؟

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بی‌وفایی و وفاداری سخن می‌گوید. او به چالش وفاداری در روابط اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی او را بی‌وفا بخواند، نشان می‌دهد که او (طرف مقابل) از او وفاداری نمی‌بیند. شاعر تصریح می‌کند که کسی که به او عشق ورزیده باشد، هرگز نمی‌تواند او را بیازارد، زیرا او در تلاش است فقط نیکی کند. همچنین، او بر این باور است که حالتی که از دل شخص ناشی می‌شود، ممکن است با واقعیت تفاوت داشته باشد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که برای بدست آوردن رضایت و قضاوت آن فرد، باید سعی کند کارهای نیک انجام دهد.