شمارهٔ ۱۳۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اختهیی۱۰ بیت

ای پادشاه عالم بایسته پادشائیرادی و راست گوئی پاکی و پارسائی

پاینده چون زمینی تابنده چون هوائیهم بر قران وکیلی هم بر زمان گوائی

آن کس که با تو دارد یک ساعت آشنائیتا روز حشر باشد با روز آشنائی

با رتبت سپهری با فره خدائیبا نام نیک جفتی و ز راه بد رهائی

سالار شاه بندی شاه جهان گشائیجز بخت را نزیبی جز تخت را نشائی

خواهنده را نشاطی بدخواه را بلائیاز راستی و رادی و آزاده گی ملائی

زر از تو بی بها شد مدح از تو شد بهائیدر بخشش آفتابی در کوشش اژدهائی

بر دشمنان بلائی بر دوستان نوائیهم بخت را قرینی هم تخت را بهائی

در حلم چون زمینی در قدر چون سمائیهم در خوری به تحسین هم لایق ثنائی

فضل و هنر بگیتی از تو شده بهائیبیگانه ای ز زشتی با نیکی آشنائی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف قدرت و بزرگی پادشاهی می‌پردازد که تنها به فریدون (پادشاه افسانه‌ای ایران) شباهت دارد و اشاره می‌کند که او با جوانی خود جهان را فراگرفته است. در اینجا، جان ولی (پادشاه) را سلامت و سودمند و جسم دشمن را مملو از بلا و زیان معرفی می‌کند. شاعر به کارهای نیکو و بخشش‌های بی‌پایان پادشاه اشاره دارد و به جشن خزان و لذات آن می‌پردازد. همچنین، زیبایی‌های طبیعت و باغ را با تصاویری از میوه‌ها و گل‌ها وصف می‌کند و به شادی و زندگی جاودانی اشاره دارد و بالاخره آرزوی رستگاری و آزادی از غم را برای همگان می‌کند.