شمارهٔ ۱۱۲

قافیه: و۸ بیت

ای شهریار یار تو بس کردگار تواندیشه نیست گر نبود خلق یار تو

تو دستگیر خلقی واو دستگیر توتو گوش دار خلقی و او گوش دار تو

ایزد ترا ز خلق جهان اختیار کردکار جهان نباشد بی اختیار تو

هر چند خلق کار تو آشفته تر کننداوراست تر کند ز همه خلق کار تو

کس را نداد دولت و تأیید و بخت تواز روزگار آدم تا روزگار تو

در بوستان بخت درخت سعادتیفرهنگ و دانش است همه برگ و بار تو

اندیشه های خلق بدانی ز بهر آنکبختست و دولت و خرد آموزگار تو

باشد نهان دشمن تو بر تو آشکاربر دشمن تو هست نهان آشکار تو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تبریک و تحسین خسرو جوان و خوشبختی او در آغاز ماه نو و شب شوال اشاره دارد. شاعر به او و دوستانش شادباش می‌گوید و این مجلس را پرآیین و خوشآمد می‌شمارد. او خسرو را یادگار فریدون می‌داند و از او می‌خواهد تا دستخوش تحولات نو باشد. همچنین شاعر به او آرزو می‌کند که هر لحظه‌اش با شهر و گنج و تاج و مقام نو پر شود. او سختی‌ها و رنج‌هایی که از دشمنان متحمل می‌شود را یادآور می‌شود، ولی در عوض امیدوار است که دوستانش همیشه او را یاری کنند. در پایان، آرزو می‌کند که هر ماه نو با خوشبختی و موفقیت برای او و جهان باشد.