شمارهٔ ۱۰۴

قافیه: رکن۶ بیت

ای دل تو را بگفتم کز عاشقی حذر کنبگذار نیکوان را وز مهرشان گذر کن

چون رویِ خوب بینی دیده فرازِ هم نهچون تیر عشق بارد شرم و خرَد سپر کن

فرمان من نبُردی فرجام خود نجُستیپنداشتی که گویم هر ساعتی بتر کن

هر گام عاشقی را صدگونه درد و رنج استگر ایمنیت باید، از عاشقی حذر کن

ناکام من برفتی در دامِ عشق ماندیچونست روزگارت؟ ما را یکی خبر کن

اکنون به صبر کردن ناید مراد حاصلزین چاره باز مانی، رو چارهٔ دگر کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود توصیه می‌کند که از عاشقی دوری کند و از عشق و زیبایی‌ها بپرهیزد. او می‌گوید که وقتی دل به عشق می‌بندی، باید مراقب شرم و خرد خود باشی. شاعر با اشاره به مشکلات و دردهای عاشقی، می‌گوید که نباید خود را به خطر بیندازی و زندگی‌اش را دچار مشکل کنی. او همچنین از ناکامی خود در عشق گله‌مند است و از حال معشوق سئوال می‌کند. در نهایت، او به این باور می‌رسد که صبر کردن برای رسیدن به آرزوها کافی نیست و باید به دنبال راه‌حل‌های دیگری باشد.