شمارهٔ ۱۱

قافیه: ود۷ بیت

شاه رستم را درودی میفرستم با سلامزانکه کس رامثل او فرزند فرزندی نبود

میر رستم، شه محمد، شاه روحانی صفترفت ازین ویرانه و تن برد تا دار خلود

دید جنت با هزاران فر و زیب آراستهمیل ازین عالم برید و اندر آن عالم فزود

یا الهی، جان پاکش را بجنت شاد داریا غیاث المستغیثین، در خلود و در شهود

روی پنهان کرد و پنهان شد ز ما آن نور چشمسال اندر هشتصد و سی و سه بد کین رو نمود

با وجود جاه و حرمت علم می جست ازالهآشنای یار گشت و نور عرفانش ربود

هرکجا ذکر تو می‌گویند در افواه خلققاسم خسته روان می‌راند از دیده دو رود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درود و سلامی به شاه رستم است که او را فردی بی‌نظیر می‌داند. می‌گوید که رستم، فرزند شه محمد، از دنیا رفته و به دار خلود (بهشت) رفته است. شاعر به زیبایی‌های بهشت اشاره می‌کند و از خداوند درخواست می‌کند که جان پاک رستم را شاد کند. او همچنین در مورد نور عرفانی که رستم یافته صحبت می‌کند و اذعان دارد که او در جستجوی علم و حقیقت بوده است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که ذكر نام رستم در دل مردم جاری است و او هنوز در خاطرها زنده است.