گنج

شمارهٔ ۱۱۸ - به یکی از امیرزادگان نبشته

۲ بیت

قربانت شوم: پروانه مبارکه رسید و جا داشت که سواد مداد آن را به جای مردمک در چشم ها جا دهم و نقد جان را نثار سطور مشک بار نمایم.

خط کاجنحه الطواویس اغتدیلحسوده کبراثن الآساد
معنی یسلسل کالعقود و انهلذوی الحقود سلاسل الاقیاد

ازین برفی که بر خلاف عادت موسم آمده و سرما پیش افتاد شکایت فرموده بودید و بسیار به جا بود چرا که هیچ چیز بی جا و بی هنگام خوب نیست، مگر عشق، آن هم باعتقاد ادیب صابر که میگوید:

گویند که هر چیز بهنگام بود خوشای عشق چه چیزی که خوشی در همه هنگام

والسلام