شمارهٔ ۱۲۹ وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ودی۲ بیت دایماً چون دو دست اهل دعاهر دو پایش بر آسمان بودی غالباً جز به گاه وجد و سماعکف پا بر زمین نمیسودی