غزل شمارهٔ ۵۱

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: ستیم۹ بیت

دی من و محمود در وثاق نشستیملب بگشادیم‌ و در به روی ببستیم

گفتم برخاست باید از سر عالمگفت بلی تا به مهر دوست نشستیم

گفتمش ایثار راه میر چه بایدگفت دل و جان نهاده بر کف دستیم

گفتم شیر از کمند میر نجسته استگفت که ما نیز از آن کمند نجستیم

گفتم ما را نموده حزمش هشیارگفت ولیکن ز جام عشقش مستیم

گفتم ما را بلند ساخته جاهشگفت ولیکن به خاک راهش پستیم

گفتم قرینست تا که مادح اویمگفت مفرمای بوده‌ایم که هستیم

گفتم ازین بیشتر دلم را مشکنگفت مگر عهد میر بد که شکستیم

گفتم او خواجهٔ فقیر پرستستگفت که ما بندهٔ امیر پرستیم

خلاصه

هوش مصنوعی: دی من و محمود در کنار هم نشسته بودیم و درباره عشق و دوست داشتن صحبت می‌کردیم. من گفتم باید از دنیای مادّی جدا شویم و به عشق بپردازیم. محمود پاسخ داد که ما آماده‌ایم و جان و دل‌مان را فدای عشق کرده‌ایم. من اشاره به قدرت و دلبستگی‌های دنیوی کردم و او تأکید کرد که همچنان به عشق پایبندیم. من گفتم که شرایط ما را محتاط و دوراز عشق کرده، اما او گفت که ما هنوز از عشق مست هستیم. به رابطه‌امان اشاره کردم و او گفت که ما هیچ‌گاه این عهد را نشکسته‌ایم. در پایان، به این نکته اشاره کردم که او خود را فقیر می‌داند و محمود گفت که ما بنده عشق امیر هستیم.