غزل شمارهٔ ۴۹
بکُش ار کُشی به تیغم، بزن ار زنی به تیرمبکن آن چه میتوانی که من از تو ناگزیرم
همه شرط عاشق آنست که کام دوست جویدبکُن ار کُنی قبولم، ببر ار بری اسیرم
سر من فرو نیاید به کمند پهلوانانتو کُنی به تار مویی، همهروزه دستگیرم
نظر ار ز دوست پوشم که برون رود ز چشممبه چه اقتدار گویم که «برون شو از ضمیرم»؟
ز جهان کناره کردم که تو در کنارم آییمگر ای جوان! رهانی ز غم جهان پیرم
تو به راه باد گویا، سر زلف خود گشودیکه ز مغز جای عطسه همه میجهد عبیرم
طلب از خدای کردم که بمیرم ار نیاییتو نیامدی و ترسم که درین طلب بمیرم
مگرم نظر بدوزی به خدنگ جور ور نههمه تا حیات دارم نظر از تو برنگیرم
به هوای مِهر محمود چو ذره در نشاطمکه چو آفتاب روزی، به فلک برَد امیرم