غزل شمارهٔ ۴۸۶

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: امی۱۰ بیت

ساقی انجمن شد، شوخ شکر کلامیکز دست او به صد جان نتوان گرفت جامی

در کوی می فروشان نه کفری و نه دینیدر خیل خرقه‌پوشان نه ننگی و نه نامی

با صدهزار خواهش خشنودم از نگاهیبا صدهزار حسرت خرسندم از خرامی

اندوه آن پری رو بهتر ز هر نشاطیدشنام آن شکر لب خوش تر ز هر سلامی

در وعده‌گاه وصلش جانم به لب رسیده‌ستترسم صبا نیارد زان بی وفا پیامی

گر آن دهان نسازد از بوسه شادکاممشادم نمی‌توان کرد دیگر به هیچ کامی

ای وصل ماه رویان خوش دولتی ولیکنچون چرخ بی ثباتی، چون عمر بی دوامی

واعظ مرا مترسان زیرا که در محبتدیدم قیامتم را از قد خوش قیامی

از مسجد و خرابات نشنیدم و ندیدمنازلترین مکانی، عالی ترین مقامی

آن طایرم فروغی کز طالع خجستهالا به بام نیر ننشسته‌ام به بامی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در وصف لذت‌های عشق و محبت صحبت می‌کند. شاعر به ساقی که همواره خوش‌رو و سخن‌پران است اشاره می‌کند و می‌گوید از او نمی‌توان به هیچ‌وجه جامی گرفت. در گلیمی از شراب‌فروشان و عارفان، نه دین وجود دارد و نه ننگ و نام. شاعر از نگاه و خرامش محبوبش خوشحال و شادمان است و می‌گوید که غم دلگیر او بهتر از هر شادی دیگر است. همچنین او ترس از بی‌وفایی محبوب و پیام نیاوردن باد را دارد. شاعر به بیان احساساتش می‌پردازد و می‌گوید که اگر محبوبش لبانش را با بوسه شاد نکند، دیگر هیچ‌چیز او را خوشحال نمی‌کند. او عشق را از هر عبادتی بالاتر می‌داند و می‌گوید که در دل محبت او اوج مقام و خرد و معرفت را یافته است. در نهایت، او خود را پرنده‌ای می‌بیند که در جستجوی روشنایی در اوج‌های آسمان است.