غزل شمارهٔ ۴۸۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ری۱۴ بیت

زاهد و سبحه‌ی صد دانه و ذکر سحریمن و پیمودن پیمانه و دیوانه‌گری

چون همه وضعِ جهانِ گذران در گُذَر استمَگْذَر از عالَمِ شیدایی و شوریده‌سری

تا کی از شعبده‌یِ دورِ فلک خواهد بودباده‌یِ عیش به جامِ من و کامِ دگری

تا شدم بی‌خبر از خویش، خبرها دارمبی‌خبر شو که خبرهاست در این بی‌خبری

تا شدم بی‌اثر، از ناله، اثرها دیدمبی‌اثر شو که اثرهاست در این بی‌اثری

تا زدم لافِ هنر، خواجه به هیچم نخریدبی‌هنر شو که هنرهاست در این بی‌هنری

سرو، آزاد شد آن‌دم که ثمر، هیچ ندادبی‌ثمر شو که ثمرهاست در این بی‌ثمری

تا سرِ خود نسپردیم به خاکِ درِ دوستخاطرآسوده نگشتیم از این دربه دری

بیستون، تابِ دمِ تیشه‌یِ فرهاد نداشتعشق را بین که از آن کوهِ گران شد کمری

پری از شرمِ تو در پرده، نهان شد وقتیکه برون آمدی از پرده، پیِ پرده‌دری

شُهره‌یِ شهر شدم از نظرِ همّتِ شاهتو به خوش‌منظری و بنده به صاحب‌نظری

آفتابِ فلکِ عدلِ مَلِکِ ناصردینکه از او، مُلْک ندیده‌ست به‌جز دادگری

آن‌که تا دستِ کَرَم‌گُسْتَرَش آمد به کَرَمتنگ‌دستی نکشیدیم ز بی‌سیم و زری

تا «فروغی»، خطِ آن ماهِ درخشان سر زدفارغم روز و شب از فتنه‌یِ دورِ قمری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به طرح موضوعاتی از جمله عشق، عرفان، و زندگی انسان می‌پردازد. شاعر به تضاد بین زهد و عشق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که هر دو ویژگی‌های خاص خود را دارند. او بیان می‌کند که در زندگی، همه چیز در حال تغییر است و باید از شیدایی و دیوانگی لذت برد. شاعر همچنین به مفهوم بی‌خبری و اثرگذاری اشاره می‌کند و می‌گوید که در بی‌خبری، ممکن است حقیقت‌هایی نهفته باشد. او تأکید می‌کند که فاصله بین دانش و نادانی، هنر و بی‌هنری، و ثمره و بی‌ثمری می‌تواند به نقطه‌ای منتهی شود که انسان به حالت رهایی و آزدی برسد. در نهایت، شاعر به عشق و زیبایی اشاره می‌کند و اینکه انسان باید از موانع عبور کند تا به حقیقت و زیبایی‌های زندگی دست یابد. شعر دعوتی به آزادی، عشق و رهایی از قید و بندهای دنیا است.