غزل شمارهٔ ۴۸

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انگیما۷ بیت

ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ماوین سلسله سرمایهٔ دیوانگی ما

سر بر دم تیغ تو نهادیم به مردیکس نیست درین عرصه به مردانگی ما

با ما نشدی محرم و از خلق دو عالمسودای تو شد علت بیگانگی ما

آن مرغ اسیریم به دام تو که خوردندمرغان گلستان غم بی دانگی ما

گفتم که کسی نیست به بیچارگی منگفتا که بتی نیست به جانانگی ما

گفتم که بود قاتل صاحب‌نظران، گفتچشمی که بود منشا مستانگی ما

عالم همه را سوخت به یک شعله فروغیشمعی که بود باعث پروانگی ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و مکانت انسانی در عشق و دیوانگی می‌پردازد. شاعر از زلف معشوقه‌اش سخن می‌گوید که بر فرزانگی و عقلش تأثیر گذاشته است. او می‌گوید که از عشق به معشوق به بیگانگی و مجنون‌وارگی دچار شده و در این عرصه هیچ‌کس به مردانگی او نمی‌رسد. همچنین اشاره می‌کند که او و یارانش مانند پرنده‌هایی اسیر در دام عشق هستند و دیگران بی‌خبر از درد و رنج آن‌ها زندگی می‌کنند. شاعر در نهایت اشاره می‌کند که عشق و زیبایی معشوق، الهام‌بخششان بوده و همه چیز را به آتش کشیده و شمعی که موجب نور و گرما برای پروانه‌ها بوده است.