غزل شمارهٔ ۳۷۲

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ینم۹ بیت

زان پرده می‌گشاید دل بند نازنینمتا در نظر نیاید زیبا نگار چینم

دانی به عالم عشق بهر چه بی‌نظیرموقتی اگر ببینی معشوق بی‌قرینم

گفتم نظر بدوزم تا بی دلم نخوانندپیشی گرفت عشقش بر عقل پیش بینم

ای خسرو ملاحت در من نظر مپوشانزیرا که خرمنت را درویش خوشه چینم

بالای خود میارا کز پا فتاده عقلمرخسار خو بپوشان کز دست رفت دینم

هر چند آستینت در دست من نیفتادلیکن بر آستانت فرسوده شد جبینم

تا بر درت گذشتم، آسوده از بهشتمتا با تو دوست گشتم، فارغ ز حور عینم

گر بخت خفتهٔ من از خواب ناز خیزدهم با تو می‌کشم می، هم با تو می‌نشینم

چون جم مرا فروغی از اهرمن چه پرواتا اسم اعظم دوست نقش است بر نگینم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر از احساسات شدید و زیبایی‌های معشوقش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عشق او بر عقلش پیشی گرفته است. او همچنین از ناتوانی‌اش در برابر معشوق و زیبایی‌اش سخن می‌گوید و از جاذبه‌های او نمی‌تواند چشم‌پوشی کند. از طرفی، عشق او را به آرامش و رهایی از مشکلات دنیا می‌برد و دعا می‌کند که بختش دوباره به او رو کند، تا بتواند در کنار معشوقش زندگی کند و از هم‌نشینی با او لذت ببرد. در نهایت، شاعر به عظمت و حقیقت عشق اشاره می‌کند که برای او اساسی‌تر از هر چیز دیگری است.