غزل شمارهٔ ۳۴۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن (رمل مثمن سالم)قافیه: یرم۱۲ بیت

نذر کردم گر ز دست محنت هجران نمیرمآستانت را ببوسم، آستینت را بگیرم

نه به جز نام لب لعل تو ذکری بر زبانمنه به جز یاد سر زلف تو فکری در ضمیرم

در همه ملکی بزرگم من که در دستت زبونمدر همه شهری عزیزم من که در چشمت حقیرم

خسرو ملک جهانم من که در جنبت غلاممخواجهٔ آزادگانم من که در بندت اسیرم

آشنای قدسیانم من که در کویت غریبمپادشاه لامکانم من که در ملکت فقیرم

سرفرازی می‌کنم وقتی که بنوازی به تیغمکوس عشرت می‌زنم روزی که بردوزی به تیرم

تا تو فرمان می‌دهی من بندهٔ خدمتگزارمتا تو عاشق می‌کشی من کشتهٔ منت پذیرم

دیر می‌آیی به محفل، می‌روی زود از تغافلآخر ای شیرین شمایل می‌کشی زین زود و دیرم

در گلستانی که گیرد دست هر پیری جوانیای جوان سرو بالا دستگیری کن که پیرم

درد هر کس را که بینی در حقیقت چاره داردمن ز عشقت با همه دردی که دارم ناگزیرم

مهر و ماهش را فلک در صد هزاران پرده پوشدگر نقاب از چهره بردارد نگار بی‌نظیرم

تا فروغ طلعت آن ماه را دیدم فروغیعشق فارغ کرده است از تابش مهر منیرم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او نذر کرده که اگر از درد فراق نمیرَد، آستان معشوق را ببوسد و خود را به او تسلیم کند. شاعر بیان می‌کند که جز یاد محبوب هیچ فکری در سرش نیست و در حالی که در دنیا بزرگ و عزیز به نظر می‌رسد، در برابر محبوب احساس ذلت و حقارت می‌کند. او خودش را خسرو و پادشاه می‌داند ولی در عشق، بنده و غلام محبوب است. شاعر به شدت از غیبت معشوق و زود رفتنش افسرده است و از او می‌خواهد که دست گیری‌اش کند. نویسنده به درد و رنج خودش از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که چون عشق او را مجذوب کرده، دیگر تاب و توانش را از دست داده است. در نهایت، او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر چهره‌اش نمایان شود، همه چیز تحت‌الشعاع زیبایی او قرار می‌گیرد.