غزل شمارهٔ ۲۸۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارش۱۲ بیت

چون صبا شانه زند طرهٔ عنبربارشدل یک جمع پریشان شود از هر تارش

عشق گوید که به یاد خم مشکین مویشعقل گوید که مرو بر دم پیچان مارش

صف شکافی که چنین چشم خمارین داردچشم امید مدار از مژهٔ خون خوارش

سر زلفی که به یک جو نخرد یوسف راای بسا سر که شود خاک سر بازارش

آن که نادیده رخش خلق چنین حیرانندچه کند دیدهٔ حیرت زده با دیدارش

یار مست می دوشین و حریفان به کمینآه اگر باد سحرگه نکند هشیارش

با طبیبی است سر و کار دل بیمارمکز مسیحا نفسان به نشود بیمارش

کار من ساخت به یک بوسه لب شیرینشجان شیرین به فدای لب شیرین کارش

گر چنین ترک ز توران سوی ایران آیدصاحب بار کند شاه فلک دربارش

سر شاهان جوان بخت ملک ناصردینکه نگهدار جهان است دل بیدارش

گر سحر خسرو خاور نکند خدمت اوبرق غیرت نگذارد اثر از آثارش

خسروا شعر فروغی همه در مدحت تستجاودان باد به طومار جهان اشعارش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقی اشاره می‌کند که با موهای عطری و چشمان خمارش دل‌ها را می‌رباید. عشق و عقل به تناقض می‌رسند: عشق به یاد زیبایی‌های اوست و عقل می‌گوید که نباید به او نزدیک شد. شاعر از سر زلفش می‌گوید که می‌تواند انسان‌ها را در حقیقت کاملاً غرق کند. همچنین نگاه حیرت‌زای دیگران به معشوق را توصیف می‌کند و به حال بیمار دلش که به یک بوسه او وابسته شده، اشاره می‌کند. شاعر در خاتمه از آینده و بزرگی معشوق می‌گوید و مدحی برای او می‌سراید، و شعر خود را به او تقدیم می‌کند.