غزل شمارهٔ ۲۱۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارنماند۱۰ بیت

با وجود نگه مست تو هشیار نماندپس از این ساقی خود باش که دیار نماند

در خور دولت بیدار نگردد هرگزآن که شب تا سحر از عشق تو بیدار نماند

زینهار از تو که هنگام شهادت ما رازیر تیغت به زبان حالت زنهار نماند

بس که آلوده شد از خون خریدارانتمشت خاکی به سر کوچه و بازار نماند

چه نشاطی است ندانم سر سودای تو راکه به بازار غمت جای خریدار نماند

کو اسیری که از آن طره به زنجیر نرفتکو شکاری که در این حلقه گرفتار نماند

عشق مردانه به رزم آمد و تدبیر گریختیار بی‌پرده به بزم آمد و اغیار نماند

خسته‌ام کرد چنان درد محبت که طبیبتا خبردار شد از هستیم آثار نماند

تا صبا دم زده از طره مشک‌افشانشمشک خون ناشده در طبلهٔ عطار نماند

گردشی دیدم از آن چشم فروغی که مراهیچ حاجت به در خانهٔ خمار نماند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف و تأمل در موضوع عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. شاعر به هشیاری و بی‌خبری از حالت عشق اشاره می‌کند و به مخاطب می‌گوید که باید خود را رها کند و به ساقی خود تبدیل شود، چرا که دیگر نشانی از دیار و آرامش نمانده است. او به عواقب عشق و خونریزی‌هایی که در پی آن اتفاق می‌افتد، اشاره کرده و از حال و روز عاشقان در بازار غم و درد سخن می‌گوید. شاعر همچنین از خستگی و مشکلات ناشی از محبت صحبت می‌کند و به عشقی که انسان را به زنجیر می‌کشد و روح را تحت فشار قرار می‌دهد، می‌پردازد. در نهایت، او به زیبایی‌های عشق و شگفتی‌های آن اشاره می‌کند که هیچ نیازی به دیگران نمی‌گذارد.